Cadeaus ontvangen

‘Ik zit nu alleen aan een tafeltje in het restaurant van het hotel en eigenlijk vind ik dat heel gênant,

maar ik doe het wel! Ik lust namelijk wel wat en ik heb zin in een wijntje na zo’n lange dag.

Ik merk dat ik mij alleen voel, nu ik hier zo zit...’

 

Dit schreef ik in mijn notitieboekje, ik wilde verder schrijven maar op dat moment werd mijn eten geserveerd. Ik had net een hap genomen toen Marieke aan mijn tafel stond. Of ik het goed vond als zij bij mij kwam zitten om ook een hapje te eten. Onze paden waren die dag al een aantal keer gekruist op het Biz Women Event en ik vond het dan ook geen toeval dat juist zij mijn eerste cadeautje was!

 

Ik vertelde hoe deze eerste dag voor mij was geweest. Ik had al wel aan een aantal vrouwen verteld dat ik door een moeilijke periode ging, maar aan haar vertelde ik voor het eerst dat ik het spannend vond om te vertellen dat ik nog aan het rouwen ben om Parel, mijn hondje dat afgelopen november is overleden, en dat ik mij daar eigenlijk voor schaam. Zij had er alle begrip voor hoe rauw het rouwproces om een hond kan zijn.

 

Hoe opener ik daar over ben, hoe meer de schaamte er hopelijk vanaf gaat. Er zijn zoveel mensen die een huisdier hebben en hen ook zien als gezinslid.

In het begin is er zeker nog begrip dat je aan het rouwen bent, maar na een aantal weken, komen er al wel meer geluiden zo van ‘ben je nog zo verdrietig?’ of ‘nou… dan kan de mand ook wel weg’ of ‘ja, als je ook elke keer een foto op je telefoon ziet’! Deze opmerkingen helpen niet en maken het verdriet ook niet kleiner.

 

Wat eigenlijk het moeilijkste is, zijn de onverwachte momenten…

 

Als je bij de bakker staat om gebakjes te kopen en de verkoopster ineens zegt: “ik zie je nooit meer met je hondje?”

Of als je met boodschappen thuiskomt en je buurman ineens vraagt hoe het nu met je gaat?

Alle bekenden in de supermarkt die je tegenkomt die jou eigenlijk alleen maar met hond kennen.

Thuiskomen en je ziet die bekende hondenkop niet voor het raam zitten of je kwispelende vriendje komt niet op je af rennen!

 

Ook ik doe er aan mee door er niet over te praten.

En als je er dan over vertelt en je emoties laat zien, weten de meesten vaak geen houding te geven. Dan zeggen ze ‘sorry’ of ‘nou ik zal het er maar niet over hebben’. Ik vind het juist fijn om er over te praten en ik vind het ook niet erg om mijn emoties te laten zien. Zij vinden het vaak ongemakkelijk en willen vaak van onderwerp veranderen. Dit sterkt mij alleen maar nog meer om mijn boek te schrijven.

November dit jaar ga ik mijn boek lanceren om te vertellen over mijn persoonlijke reis samen met Parel!

 

Marieke en ik hebben nog de hele avond gepraat over alles wat belangrijk voor ons is. Ook zij heeft een missie en haar doel was om de volgende dag de microfoon te pakken en haar missie te delen. Dat heeft ze gedaan en hoe!

Daarmee heeft zij mij geïnspireerd om tijdens het Event ook de microfoon te pakken. Ik durfde nog niet te vertellen wat ik echt wilde zeggen, maar ik ben opgestaan! Alweer een cadeautje.

 

Het evenement vond plaats in een kasteel en vijf spiegels waren het middelpunt van de entree. Vijf spiegels met teksten van Els van Laecke, Brené Brown, Maya Angelou, Oprah Winfrey en Simone Levie. Van alle spiegels met tekst had ik een foto gemaakt, behalve eentje…en laat ik die nou net aan het einde van de tweede dag winnen. Letterlijk een cadeautje!

 

We sloten deze tweedaagse af met alle 110 vrouwen in een grote cirkel. Het vulde de hele ruimte, de muziek drong door tot in onze vezels, zeer indrukwekkend, wat een cadeau om hierbij aanwezig te zijn. Met weemoed nam ik afscheid van dit warme bad!

Reactie schrijven

Commentaren: 0