Dit is mijn verhaal!

Het was vrijdag 17 januari 2014 en ik kon niet stoppen met huilen…

 

Er moest iets veranderen. Het was tijd dat ik nu echt aan mijzelf ging werken, mezelf voorop stellen, niet alleen maar ‘moeder van’ en ‘vrouw van’ zijn, maar ook Helen.

 

Jarenlang heb ik mij ongelukkig gevoeld. Ik voelde mij anders, eenzaam en somber. Voor mijn gevoel had ik daar helemaal geen reden toe. Ik had een goed leven, een fijne jeugd, geen ernstige dingen meegemaakt dus stopte ik dat gevoel maar weg.

 

Vaak kwam toch zo’n onbestemd gevoel weer boven, zat er maar een heel dun laagje bescherming over mijn emoties. Vooral in mijn puberteit zat ik vaak op mijn kamer, huilend, dagboeken volschrijvend. Ik was de oudste in het gezin, ook nog eens extra gevoelig en al vroeg zelfstandig.

 

 

Gelukkig kon ik veel in het dansen kwijt. Op zondag deed ik namelijk een dansopleiding.

Heerlijk, de hele zondag was ik in de dansstudio te vinden, maar ook de hele dag voor de spiegel…  dit zorgde er wel voor dat ik zwaar ging lijnen. Voor mijn gevoel had ik geen controle over mijn leven, mijn gevoelens en gedachten, maar over wel of niet eten, kon ik wel controle hebben. Omdat ik vaak zo’n onbestemd gevoel had, ben ik naar een psycholoog geweest, maar tot op de dag van vandaag weet ik niet wat ik daar aan heb gehad.

 

Het leven kabbelde weer verder. Tot ik mijn man op mijn 24e leerde kennen! Vanaf toen lachte het leven mij weer toe, we trouwden en kregen een prachtige dochter. Tijdens de zwangerschap kreeg ik echter last van bekkeninstabiliteit. Ik moest stoppen met werken en kwam thuis te zitten, mijn wereld werd kleiner. Na mijn zwangerschapsverlof ging ik weer 2 dagen aan het werk. Maar als ik op mijn werk was wilde ik bij mijn dochtertje zijn en als ik thuis was wilde ik werken. 

 

Het was zo’n interne strijd dat ik al vrij snel besloot te stoppen met werken en fulltime voor mijn dochtertje te zorgen en te gaan genieten. Hierdoor raakte ik in een isolement en weer kwamen die sombere gevoelens naar boven.

 

De bekkeninstabiliteit was niet weg, het werd alleen maar erger. Uiteindelijk moest ik naar een revalidatiecentrum waar ik opnieuw leerde lopen, staan en zitten, maar waar ik vooral leerde omgaan met de beperkingen.

 

In die tijd las ik een column van Daphne Deckers waarin ze schreef over hooggevoeligheid. Ik kan me nog goed herinneren dat ik tegen mijn man zei:“Oh dit is wat ik ‘heb’!” Maar verder niet meer bij stilgestaan, mijn dochtertje was nog klein en ze had mijn aandacht en zorg nodig.

 

Tussendoor heb ik nog even bij Prénatal gewerkt, maar op een gegeven moment werd ik daar zo ongelukkig van, dat ik weer op gevoel besloot fulltime voor mijn dochter te gaan zorgen. Er zou vanzelf wel iets moois op mijn pad komen!

 

Dat heeft echter wat langer op zich laten wachten dan ik dacht.

 

8 jaar lang ben ik met heel veel plezier thuis geweest. Ik heb mijn dochter opgevoed en begeleid naar de mooie jonge vrouw die ze nu is.

 

Pas toen ze in de brugklas zat en het goed met haar ging, dacht ik “Ja en wat nu?, Wat ga ik nu doen?”

 

Er moest iets veranderen aangezien ik zomaar ineens huilbuien kreeg. Het was tijd dat ik nu echt aan mijzelf ging werken, mezelf voorop stellen, niet alleen maar ‘moeder van’ en ‘vrouw van’ zijn, maar ook Helen.

 

Toen ben ik voor mezelf gaan zorgen, dingen gaan doen die ik leuk vind, waar ik ook goed in was. Ik ben vrijwilligerswerk gaan doen in de dansstudio en in het theater. Ik kon mijn liefde voor dansen weer delen!

Ik ontmoette weer mensen want mijn wereldje was behoorlijk klein geworden.

 

Ik ben naar een coach gegaan omdat zij voelde dat ik wel meer wilde, dat ik meer uit het leven wilde halen. Zij heeft mij daar een heel stuk in begeleid, oude pijnen opruimen, in eigendom nemen en verwerken.

 

Tegelijkertijd ontdekte ik dat ik hooggevoelig ben. Ik ben boeken gaan lezen, ik ben thuisstudies gaan doen en daar herkende ik zoveel in!

Ik ben toen al mijn ervaringen in een hsp perspectief gaan bekijken en toen vielen alle puzzelstukjes op hun plek en had ik er ook meer grip op. Toen voelde ik ook echt dat ik hier iets mee wilde doen, ik wilde een professionele opleiding doen op het gebied van hooggevoeligheid.

 

Inmiddels durfde ik niet meer op de snelweg te rijden, maar ik wilde wel naar de opleiding en naar allerlei workshops en evenementen. Mijn man heeft mij daarbij geholpen door al een aantal keer naar die locatie te rijden zodat ik op de dag van de start van de opleiding zelf kon rijden. Met bloed, zweet en tranen, maar ik heb het gedaan!  Steeds meer pakte ik de auto om over mijn rijangst heen te komen. Nu rijd ik overal naartoe.

 

Ik ben toen langzaam van binnen naar buiten gegaan. Van eerst veilig alleen thuis naar mezelf zichtbaar maken in groepen in workshops, op social media en op mijn website.

 

En nu uiteindelijk ook via mijn verhaal!

Ik bén namelijk die Parel van mijn bedrijfsnaam en in jou schuilt ook een Parel. Daar ben ik van overtuigd!

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Anneke (vrijdag, 06 april 2018)

    Wat sterk om zo'n persoonlijk verhaal te delen!

  • #2

    Yolanda (vrijdag, 06 april 2018 12:20)

    Je hebt een enorme stap gezet om je persoonlijke verhaal zo te delen! Dit is echt de persoon achter het bedrijf. Zoals je op het einde als schrijft, jij bent de parel.