Van Innerlijke rust naar Bedrust!

Sinds mijn zwangerschap, nu 16 jaar geleden, heb ik bekkeninstabiliteit. Iets waar ik mee heb leren leven en mee heb leren omgaan, dacht ik…

 

Afgelopen maandagochtend begon als een normale ochtend. Ik had wel wat last van mijn bekken dus besloot het sporten over te slaan. Ik ken mijn lichaam inmiddels goed genoeg om er naar te luisteren. Bovendien moest ik toch iets voor mijn studie doen dus dit kwam eigenlijk wel goed uit. Nadat ik een wandeling met de hond had gemaakt, besloot ik mijn nieuwe meditatiekussen uit te proberen. Even 15 minuten mediteren; naar 2 prachtige nummers luisteren en in kleermakerszit het meditatiekussen eigen maken. Helemaal in de zenmodus ging ik daarna aan de studie. Heerlijk op de loungebank, kopje koffie erbij en aan de slag.

 

Helaas veranderde dat ’s middags. Ik kon niet zonder pijn de bank af, maar uit ervaring wist ik dat ik dan gewoon even moest lopen en dan zou het wel weer wegtrekken. Dus in plaats van op de fiets boodschappen doen, ben ik dat lopend gaan doen.

 

So far so good, zou je zeggen. Helaas, dinsdag was het nog niet over. ’s Morgens ben ik met de auto naar een afspraak gegaan en toen werd pijnlijk duidelijk dat het toch iets serieuzer was dan ik dacht. Autorijden was te pijnlijk en mijn afspraak van die middag heb ik moeten afzeggen. En in ieder geval rustiger aan doen dan ik wilde.

 

Woensdagochtend herinnerde ik mij weer de therapie van het revalidatiecentrum en ben ik echt helemaal plat gaan liggen om mijn bekken totale rust te geven. Na een uur liggen en 2 paracetamols verder, kon ik nog steeds amper opstaan en lopen.

 

Huilend heb ik de huisarts gebeld, bang dat ik iets gebroken had. Gelukkig was dat niet het geval maar haar advies: maximale pijnstilling, geen trappen lopen, alleen symmetrische bewegingen maken en mijn bekken rust geven.

 

Omdat ik dus nu fysiek even rust mag nemen, schrijf ik liggend deze blog. En vraag ik mij af hoe dit zo gekomen is?

 

In jaren heb ik niet zoveel pijn gehad. Ja, ik moest er altijd wel rekening mee houden, maar zo hulpeloos als dat ik mij de afgelopen dagen voelde, heb ik mij in jaren niet meer gevoeld.

 

Ik heb iets nieuws uitgeprobeerd op een ongunstige dag! Maar ik ben niet meer die hulpeloze jonge moeder, maar een sterke krachtige vrouw met een dochter van bijna 16 jaar!

 

Hoe ik hier echter nu mee omga is aan mij en zodra ik besefte dat er oude pijnen bovenkwamen, kon ik het accepteren en loslaten.

 

Het is goed, ik lig lekker en ik geniet maar even van het uitzicht! 

Reactie schrijven

Commentaren: 0