Het was vrijdag 17 januari 2014 en ik kon niet stoppen met huilen…

Er moest iets veranderen.

 

Ik neem je mee naar Helen van achttien jaar oud. 

Op zondag deed ik een dansopleiding. Ik vond het heerlijk, de hele zondag was ik in de dansstudio te vinden. Maar… dat betekende ook dat ik de hele dag voor de spiegel stond…  

 

Op mijn 24e leerde ik mijn man kennen! We trouwden en kregen een prachtige dochter. Tijdens de zwangerschap kreeg ik last van bekkeninstabiliteit. Ik moest stoppen met werken en kwam thuis te zitten. Mijn wereld werd kleiner. Na mijn zwangerschapsverlof ging ik weer twee dagen aan het werk. Maar als ik op mijn werk was wilde ik bij mijn dochtertje zijn en als ik thuis was wilde ik werken. 

 

Het was zo’n interne strijd dat ik al vrij snel besloot te stoppen met werken en fulltime voor mijn dochtertje te zorgen en te gaan genieten. 

 

Dat genieten bleek al snel in iets heel anders te veranderen. Fulltime zorgen betekende voor mij veel thuis zijn, minder vaak vrienden zien en een steeds kleiner wordend wereldje. 

 

Ik raakte in een isolement. 

 

De bekkeninstabiliteit ging niet weg, het werd alleen maar erger. Nog voordat mijn dochter één jaar was moest ik naar een revalidatiecentrum. Ik moest opnieuw leren lopen, staan en zitten. Maar waar ik vooral mee moest leren omgaan waren de beperkingen die níet te revalideren waren. 

 

In die tijd las ik een column van Daphne Deckers waarin ze schreef over hooggevoeligheid. Ik kan me het exacte moment nog herinneren dat ik tegen mijn man zei:“Oh dít is wat ik ‘heb’!” Wat een parel van een inzicht was dat en wat jammer dat het nog dertien jaar zou duren voordat ik mij dat moment weer herinnerde.

 

Van dat éénjarige popje veranderde mijn dochter in een prachtige jonge vrouw in de brugklas. En ineens besefte ik: De Brugklas. Waar was de tijd gebleven? En een nog veel belangrijkere  vraag: “Wat ga IK nu doen?”

 

Het werd vrijdag 17 januari 2014 en ik kon niet stoppen met huilen… Er moest iets veranderen.

 

Ik dacht terug aan wanneer ik nou echt gelukkig was geweest. Het eerste wat weer in me opkwam was de dansopleiding. Wilde ik dan nu weer gaan dansen? Nee, maar ik startte wel met vrijwilligerswerk in de dansstudio én in het theater. Ik kon mijn liefde voor dansen weer delen!

 

Daar ontmoette ik ook weer mensen. Wat heerlijk na zo lang in mijn kleine wereldje. Ik ben naar een coach gegaan omdat ik voelde dat ik meer uit het leven wilde halen. Zij heeft mij daar een heel stuk in begeleid.

Maar het mooiste moment kwam toen ik een boek over hooggevoeligheid vond.

Ping! Ineens herinnerde ik mij Daphne Deckers weer. Mijn parel van een inzicht van dertien jaar geleden. Totaal vergeten. En hier was ‘ie weer.

Ik ben al mijn ervaringen in het perspectief van hooggevoeligheid gaan bekijken. Alle puzzelstukjes vielen op hun plek. Ik kreeg er grip op. En wilde meer: nog datzelfde jaar volgde ik een professionele opleiding op het gebied van hooggevoeligheid. 

 

Vandaag de dag is Parel HSP Coaching een begrip. 

 

Ook in jou schuilt een Parel. Die mooie vrouw. Die prachtige moeder. Die parel. Je kent haar, toch?